“LEVENSWERK”, een video- en fotoproject - in ontwikkeling - over hedendaagse OUDE MEESTERS.
Na haar indrukwekkende fotografieprojecten over de dood van haar eigen moeder, de honderdjarigen en de doodsportretten van kinderen richt Margriet Luyten zich nu op kunstenaars van boven de tachtig. (met o.a. JCJ Vanderheyden, Armando, Nono Reinhold, Co Westerik, Henk Peeters, Ata Kandó, Ger Lataster , Loes van der Horst en Roger Raveel).
Kern van het project is een artistiek onderzoek naar het zich evoluerend kunstenaarschap, en naar de kunstenaar in zijn wellicht laatste artistieke werkfase.
Als kunstenaar vindt zij meer dan in misschien ieder ander mens in de oude kunstenaar het menselijk bestaan geïntensiveerd: het leven dat niet alleen kan worden samengevat in nageslacht, fotoalbums, oude verhalen of kapitaal, maar in kúnstwerken, een rijk verleden en een stiller heden, een hart dat even snel klopt maar een hand die trager is geworden. Ironie en relativering, berusting en niet uitgedoofd verlangen, dat alles probeert zij samen te vatten in schaarse beelden en woorden en schetst zo portretten van bijzondere mensen.
LEVENSWERK
Meer info
“LEVENSWERK”, een video- en fotoproject - in ontwikkeling - over hedendaagse OUDE MEESTERS.
Na haar indrukwekkende fotografieprojecten over de dood van haar eigen moeder, de honderdjarigen en de doodsportretten van kinderen richt Margriet Luyten zich nu op kunstenaars van boven de tachtig. (met o.a. JCJ Vanderheyden, Armando, Nono Reinhold, Co Westerik, Henk Peeters, Ata Kandó, Ger Lataster , Loes van der Horst en Roger Raveel).
Kern van het project is een artistiek onderzoek naar het zich evoluerend kunstenaarschap, en naar de kunstenaar in zijn wellicht laatste artistieke werkfase.
Als kunstenaar vindt zij meer dan in misschien ieder ander mens in de oude kunstenaar het menselijk bestaan geïntensiveerd: het leven dat niet alleen kan worden samengevat in nageslacht, fotoalbums, oude verhalen of kapitaal, maar in kúnstwerken, een rijk verleden en een stiller heden, een hart dat even snel klopt maar een hand die trager is geworden. Ironie en relativering, berusting en niet uitgedoofd verlangen, dat alles probeert zij samen te vatten in schaarse beelden en woorden en schetst zo portretten van bijzondere mensen.
(Tekst: Margriet Kemper)